3 dni w Neapolu: plan podróży dla początkujących

Karol Burbon rozpoczął budowę tego pałacu na wzgórzu w 1738 roku jako domku myśliwskiego, ale projekt szybko urósł. Wewnątrz znajduje się kolekcja Farnese odziedziczona po matce, a także „Biczowanie Chrystusa” Caravaggia i „Danae” Tycjana. To jedno z największych muzeów we Włoszech i najmniej zatłoczone z trzech głównych muzeów Neapolu.

Zakrzywiony plac z XVIII wieku otacza pomnik Dantego, a brama Port'Alba, dawne wejście do miasta, znajduje się zaledwie kilka kroków dalej. To przystanek między metrem a Spaccanapoli, a nie cel sam w sobie.

Zbudowany w latach 1283-1324 dla królów andegaweńskich, to tutaj Tomasz z Akwinu powrócił, by nauczać teologii w 1272 roku. Zakrystia powyżej mieści 45 grobowców królów aragońskich, w tym króla Ferdynanda I, którego zmumifikowane szczątki były niegdyś ubrane w oryginalne stroje z XV i XVI wieku.

Giuseppe Sanmartino wyrzeźbił „Chrystusa spowitego całunem” w 1753 roku, a marmurowy całun na ciele wciąż przekonuje odwiedzających, że musi to być prawdziwa tkanina. Patron kaplicy, książę Raimondo di Sangro, zostawił na dole również dwie „maszyny anatomiczne” - figury z wosku i drutu z odsłoniętym układem krwionośnym.

Dwie korynckie kolumny wystające z fasady to wszystko, co przetrwało trzęsienie ziemi w 1688 roku z rzymskiej świątyni Kastora i Polluksa, która kiedyś tu stała. Sam kościół pochodzi z IX wieku i został zbudowany dla upamiętnienia zwycięstwa Neapolitańczyków nad najeźdźcami saraceńskimi.

Gotycka nawa jest warta uwagi, ale prawdziwą atrakcją jest podziemie: połowa rzymskiego targu, wykopywana przez 25 lat i otwarta dla zwiedzających od 1992 roku. Mówi się, że Boccaccio spotkał tu swoją muzę Fiammettę w 1338 roku - to szczegół, który przetrwał dłużej niż większość barokowych kaplic bocznych.

Katedra w Neapolu nosi popularną nazwę od San Gennaro, patrona miasta, którego zaschnięta krew ma się upłynniać trzy razy w roku, w tym każdego 19 września. Pod nawą starsza bazylika Santa Restituta zachowuje grecki mur ze świątyni Apollina.

Fasada z kamienia o szlifie diamentowym wygląda obronnie, ponieważ taka była: prywatny pałac zbudowany w 1470 roku dla Roberto Sanseverino, zanim jezuici kupili go w latach 80. XVI wieku i wznieśli kościół za tymi samymi murami. Wejdź do środka, by zobaczyć kontrast: surowy wygląd zewnętrzny skrywający złocone barokowe wnętrze, dekorowane przez kolejne stulecie.

Królowa Sancha z Majorki i król Robert z Neapolu założyli ten klasztor w 1313 roku; grobowiec Roberta, wyrzeźbiony w 1343 roku, znajduje się za ołtarzem. Prawdziwą atrakcją jest krużganek na tyłach: ośmiokątne kolumny owinięte płytkami majoliki, dodane w 1742 roku przez Domenico Antonio Vaccaro, pomalowane w cytryny i sceny z codziennego życia Neapolu.

Wielki plac Neapolu powstawał od 1809 do 1846 roku, a później został nazwany na cześć głosowania z 1860 roku, które włączyło miasto do zjednoczonych Włoch. Jest wyłożony ciemną wulkaniczną skałą z Wezuwiusza, otoczony zakrzywioną kolumnadą San Francesco di Paola z jednej strony i Pałacem Królewskim z drugiej.

Szwagier Napoleona, Joachim Murat, zaplanował to jako świecki pomnik cesarza; po powrocie Burbonów Ferdynand I poświęcił ukończony budynek, wzniesiony w latach 1816-1846, kalabryjskiemu mnichowi Franciszkowi z Paoli. Okrągłe wnętrze, wzorowane na rzymskim Panteonie, znajduje się pod kopułą o wysokości 53 metrów.

Domenico Fontana położył pierwszy kamień w 1600 roku dla hiszpańskich wicekrólów, a pałac pozostał w użyciu królewskim przez Burbonów i krótko przez Joachima Murata. Osiem posągów wypełniających nisze fasady, po jednym władcy z każdej dynastii od Rogera II do Wiktora Emanuela II, dodano dopiero w 1888 roku.

Otwarta w 1737 roku, na dziesięciolecia przed La Scala czy La Fenice, jest to najstarsza nieprzerwanie działająca opera na świecie. Obecna sala mieści około 1400 osób, w porównaniu do 3285 w oryginalnym budynku.

Założony przez jezuitów w 1636 roku dla Franciszka Ksawerego, po wypędzeniu jezuitów w 1767 roku stał się kościołem zakonu wojskowego dla Ferdynanda III Kastylijskiego, przejmując wraz ze zmianą patrona panującego króla.

Zbudowana w latach 1887-1890 jako centralny punkt neapolitańskiego „risanamento” (uzdrowienia) po epidemii cholery, ta pasaż w kształcie krzyża posiada szklaną kopułę sięgającą 57 metrów. Łączyła sklepy i kawiarnie na parterze z mieszkaniami na piętrach - był to budynek wielofunkcyjny z XIX wieku, zanim jeszcze powstał ten termin.

Karol I Andegaweński zbudował go w zaledwie trzy lata, zaczynając w 1279 roku, a Alfons Aragoński dodał łuk triumfalny między wieżami w 1470 roku, upamiętniając podbój miasta w 1443 roku. Ferdynand I zaprosił tu kiedyś zbuntowanych baronów na wesele i ich aresztował; papież Celestyn V abdykował tu w 1294 roku.

Najstarszy zamek Neapolu stoi na miejscu rzymskiej willi zbudowanej przez Lukullusa w I wieku p.n.e. Jego nazwa pochodzi od legendy, według której Wergiliusz zakopał w fundamentach magiczne jajko, aby go podtrzymywało. Z tej trasy roztacza się stąd najlepszy darmowy widok na zatokę, nie potrzeba biletu.

Przyrodnik Anton Dohrn założył tę stację badań morskich w 1872 roku przy wczesnym wsparciu Karola Darwina, a jej publiczne akwarium działa do dziś. Zamykane jest o 17:00, więc wizyta późnym popołudniem musi być szybka.

Konradyn, ostatni spadkobierca Hohenstaufów do tronu Neapolu, został tu ścięty w 1268 roku w wieku zaledwie 16 lat. XIX-wieczny pomnik wewnątrz, zamówiony przez bawarskiego króla Maksymiliana II, wyznacza jego grób. Plac był również miejscem walk podczas powstania Masaniella w 1647 roku.

Jeden z najstarszych kościołów Neapolu, datowany na IV wiek pod inną nazwą, przed ponownym poświęceniem w IX wieku. Pożar w 1640 roku i późniejsze trzęsienie ziemi zmusiły Cosimo Fanzago do przebudowy kościoła od tyłu do przodu, więc dzisiejsze wejście jest w rzeczywistości absydą oryginalnej bazyliki.

Ta renesansowa brama zastąpiła starszą w 1484 roku, ozdobiona klasycznymi trofeami i skrzydlatymi Wiktoriami, które bardziej przypominają łuk triumfalny niż punkt kontrolny. Kiedyś stała obok zamku o tej samej nazwie; dziś stoi samotnie.

Zbudowany w XII wieku przez Wilhelma I i powiększony przez Fryderyka II jako rezydencja królewska, stał się neapolitańskim sądem, Vicaria, po tym jak hiszpańscy wicekrólowie skonsolidowali system prawny w XVI wieku. Sądy wyprowadziły się od 1995 roku, a budynek został całkowicie opuszczony do 2010 roku. Renowacja sprawiła, że wnętrze jest ostatnio zamknięte lub dostępne tylko z przewodnikiem, więc potraktuj to jako przystanek zewnętrzny: podziwiaj mury z ulicy i idź dalej.

Wszystko, co wydobyto z najsłynniejszych domów w Pompejach i Herkulanum, znajduje się tutaj, a nie na miejscu: mozaiki i freski, malowidła ścienne zdjęte w całości z willi pogrzebanych w 79 roku n.e. Muzeum posiada również marmury Farnese, w tym czterometrowego Byka Farnese wyrzeźbionego z jednego bloku. Późniejsza wycieczka do Wezuwiusza ma więcej sensu po zobaczeniu tego miejsca.

Ten klasztor kartuzów został otwarty w 1368 roku i przebudowany do obecnej barokowej formy pod kierunkiem Cosimo Fanzago od 1623 roku - tego samego architekta, który odpowiada za połowę wnętrz kościołów z pierwszego dnia. Muzeum mieści jedną z najlepszych na świecie kolekcji presepi, czyli misternych neapolitańskich szopek bożonarodzeniowych.

Hiszpański inżynier Pedro Luis Escrivà przekształcił tę twierdzę w sześcioramienną gwiazdę w latach 1537-1547 - to typ konstrukcji, który przyjęły forty gwiazdowe, gdy armaty uczyniły okrągłe wieże przestarzałymi. Z murów obronnych roztacza się widok na całą zatokę, w tym Wezuwiusza - to najlepsza panorama na tej trasie.